เมื่อบ่ายนี้ผมเจอคำพูดที่ทำให้รู้สึก อึ้ง จนทึ่ง กับแม่ค้าส่งที่เป็นลูกค้าที่ร้านผม
 
เรื่องของเรื่องคือ แม่ค้าส่งคนนี้เป็นเจ๊อายุราวห้าสิบกว่าแล้ว
เจ๊แกก็ถือว่าเป็นลูกค้าประจำที่ร้านเสื้อของผม แต่จะซื้อไม่เยอะมากนัก
เรื่องซื้อเยอะซื้อน้อยก็ไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่ ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนี้
คือวันนี้เจ๊แกซื้อของเสร็จก็ถามหาของขวัญปีใหม่ที่ร้านผม
ปกติแล้วร้านผมก็มีของขวัญปีใหม่ให้แก่ลูกค้าประจำ ทุก ๆ ปีอยู่แล้ว
ปีนี้สั่งทำไม้แขวนเสื้อที่ทำจากไม้หุ้มด้วยฟองน้ำเย็บหุ้มด้วยผ้าจำนวนสองอัน
เมื่อผมหยิบของขวัญชิ้นนี้ให้ไปกะจะอวยพรปีใหม่ให้แต่ก็ต้องชะงักลง
เพราะเจอคำพูดที่ทำเราอึ้ง เจ๊แกถามว่า "ให้ไม้แขวนเหรอ ไม่มีอย่างอื่นเหรอ ไม้แขวนมีเยอะแล้ว?"
เออ...ฟังแล้วผมอึ้งไปสามวิ อึ้งจริง ๆ คือทำไมเจ๊แกถึงพูดเงี่ยงนี้ได้Foot in mouth
ของขวัญมันเป็นสินน้ำใจมอบให้เล็ก ๆ น้อย ๆ คนรับโดยปกติก็ควรรับไปแล้วกล่าวขอบคุณมิใช่เหรอ?
แม่ค้าคนอื่น ๆ ผมมอบของขวัญให้เขาแล้วก็กล่าวอวยพร แม่ค้าก็กล่าวอวยพรกลับมา
ชื่นใจสุขใจดีใจกันทั้งสองฝ่าย แต่กับเจ๊แกผมพูดไรไม่ออก
เลยบอกไปว่า "ก็มีแค่นี่แหละครับ" กะจะอวยพรให้แต่ไม่ดีกว่า เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ
นึกถึงคำพูดของพี่จิก ประภาส ในหนังสือชุดตัวหนังสือคุยกัน
พี่จิกบอกว่า คำพูดลักษณะนี้เหมือน วาจาอาจม เรียกให้หยาบ ๆ ก็คือ คำพูดขี้ ๆ
คนฟังฟังแล้วรู้สึกเหม็นเหลือเกิน ที่หลังจะพูดอะไรออกไป กลั่นกรองนิดนึงเถอะครับ...Undecided

Comment

Comment:

Tweet

คนขี้งก ไม่มีความเกร็งใจ ก็เงี่ยtongue

อ่านแล้วเซ็งแทนพี่จ๊อด..sad smile..แต่อย่าได้ไปใส่ใจเลย cry

#1 By lovelybluemoon on 2011-01-12 18:02